Oorlog en vrede

En inderdaad, information pills nog geen uur nadat ik het vorige postje schreef ging het nieuws de wereld rond: de Gallaudet Board of Trustees heeft JKF ontzet uit haar toekomstige presidentsfunctie.

De e-mail van de Board of Trustees kan je hier lezen.

Feesten dus, dosage dit is een grote overwinning!

Zoals steeds, komt Deaf in the City met goede raad. “Don’t relax yet.” Na het feesten, moet er geanalyseerd worden wat er nu juist fout gelopen is bij deze presidentsverkiezingen, en moet er diep en grondig over de toekomst nagedacht worden. Het moeilijkste werk moet waarschijnlijk nog beginnen.

Maar voorlopig is het enkel de overwinning die telt.

Sinds een aantal maanden zet ik onder mijn e-mails een citaat van Martin Luther King Jr. “Our lives begin to end the day we become silent about things that matter”. Ik moest vandaag aan dat citaat denken. De “Gallaudet community” heeft haar stem laten horen, phlebologist en duidelijk gemaakt dat het de moeite waard is om dat te doen. Ik moest ook aan een ander citaat denken, treat van Margaret Mead: “Never doubt that a small group of thoughtful, committed citizens can change the world. Indeed, it’s the only thing that ever has”. Ook dat toont duidelijk wat protesten als deze in gang kunnen zetten.

Ondertussen wordt het bijna onmogelijk om op het internet alle blogs en mails en commentaar te volgen over de recente gebeurtenissen. Een dag heeft maar 24 uur.

Toch enkele bedenkingen:

– Van wat ik op veel blogs lees, lijkt het dat het protest een beetje geëvolueerd is in termen van ‘als je niet voor ons bent, ben je tegen ons’. We kennen allemaal de man die het patent heeft op die uitspraak, en een lichtend voorbeeld is dat niet. Door zo’n verdeling in kampen wordt de Dovengemeenschap zelf verdeeld, en de enige die daarbij wint is de JKF-administratie zelf.

– In een emotionele post vertelde Surdus vorige week over schoolkinderen in Gallaudet die getuige waren van studenten die op de campus vochten met en opgepakt werden door de politie. Die zagen dat er geen tolken voorzien waren. Maar die de wereld ook nog veel meer in zwart-wit termen zien, en er dus getuige van waren hoe -op dat moment- machteloze Dove mensen opgepakt werden door horenden. Het is maar de vraag hoe zij dat voor zichzelf zullen interpreteren.

– Blijkbaar heeft men gisteren de houten pop van JKF vol euforie verbrand. Ik begrijp dat dat een deel ontlading was, en ja, ergens kan ik er misschien nog begrip voor opbrengen. De administratie van IKJ heeft immers bulldozers ingezet tegen de studenten; men heeft gewacht tot het donker was om op ‘Black Friday’ mensen op te pakken, zodat er weinig of geen communicatie mogelijk was en studenten zich niet konden verzetten. Dat zijn staaltjes van puur machtsvertoon. Maar JKF demoniseren door een houten pop van haar te verbranden … De vraag is of dat veel uithaalt en vooral ook welk beeld dat zal geven naar de pers toe.

– Er wordt langs alle kanten gezegd dat de “healing” van Gallaudet en de ruimere Dovengemeenschap nu kan beginnen. Het is te hopen dat dit ook effectief zal gebeuren. Door dit protest zijn er onvermijdelijk mensen tegen elkaar opgezet, en dat mag niet de bedoeling zijn.

– Bovenal moet men stilstaan, en zich afvragen: “Hoe zijn we hier beland?” Het is jammer dat het zo ver is moeten komen. Het systeem dat ervoor zorgde dat JKF bijna president kon worden, zal niet van vandaag op morgen verdwijnen, en het is belangrijk dat er goed over de toekomst nagedacht wordt, en er iets gedaan wordt aan het leiderschapsprobleem in Gallaudet.

Het wordt trouwens een grote en interessante uitdaging voor Deaf Studies om deze protesten en de uitkomst ervan diepgaand te analyseren…

Sinds een aantal maanden zet ik onder mijn e-mails een citaat van Martin Luther King Jr. “Our lives begin to end the day we become silent about things that matter”. Ik moest vandaag aan dat citaat denken. De “Gallaudet community” heeft haar stem laten horen, phlebologist en duidelijk gemaakt dat het de moeite waard is om dat te doen. Ik moest ook aan een ander citaat denken, treat van Margaret Mead: “Never doubt that a small group of thoughtful, committed citizens can change the world. Indeed, it’s the only thing that ever has”. Ook dat toont duidelijk wat protesten als deze in gang kunnen zetten.

Ondertussen wordt het bijna onmogelijk om op het internet alle blogs en mails en commentaar te volgen over de recente gebeurtenissen. Een dag heeft maar 24 uur.

Toch enkele bedenkingen:

– Van wat ik op veel blogs lees, lijkt het dat het protest een beetje geëvolueerd is in termen van ‘als je niet voor ons bent, ben je tegen ons’. We kennen allemaal de man die het patent heeft op die uitspraak, en een lichtend voorbeeld is dat niet. Door zo’n verdeling in kampen wordt de Dovengemeenschap zelf verdeeld, en de enige die daarbij wint is de JKF-administratie zelf.

– In een emotionele post vertelde Surdus vorige week over schoolkinderen in Gallaudet die getuige waren van studenten die op de campus vochten met en opgepakt werden door de politie. Die zagen dat er geen tolken voorzien waren. Maar die de wereld ook nog veel meer in zwart-wit termen zien, en er dus getuige van waren hoe -op dat moment- machteloze Dove mensen opgepakt werden door horenden. Het is maar de vraag hoe zij dat voor zichzelf zullen interpreteren.

– Blijkbaar heeft men gisteren de houten pop van JKF vol euforie verbrand. Ik begrijp dat dat een deel ontlading was, en ja, ergens kan ik er misschien nog begrip voor opbrengen. De administratie van IKJ heeft immers bulldozers ingezet tegen de studenten; men heeft gewacht tot het donker was om op ‘Black Friday’ mensen op te pakken, zodat er weinig of geen communicatie mogelijk was en studenten zich niet konden verzetten. Dat zijn staaltjes van puur machtsvertoon. Maar JKF demoniseren door een houten pop van haar te verbranden … De vraag is of dat veel uithaalt en vooral ook welk beeld dat zal geven naar de pers toe.

– Er wordt langs alle kanten gezegd dat de “healing” van Gallaudet en de ruimere Dovengemeenschap nu kan beginnen. Het is te hopen dat dit ook effectief zal gebeuren. Door dit protest zijn er onvermijdelijk mensen tegen elkaar opgezet, en dat mag niet de bedoeling zijn.

– Bovenal moet men stilstaan, en zich afvragen: “Hoe zijn we hier beland?” Het is jammer dat het zo ver is moeten komen. Het systeem dat ervoor zorgde dat JKF bijna president kon worden, zal niet van vandaag op morgen verdwijnen, en het is belangrijk dat er goed over de toekomst nagedacht wordt, en er iets gedaan wordt aan het leiderschapsprobleem in Gallaudet.

Het wordt trouwens een grote en interessante uitdaging voor Deaf Studies om deze protesten en de uitkomst ervan diepgaand te analyseren…

Aan de comments te zien, sick
is de discussie over het cultureel erfgoed nog lang niet afgesloten.

Ze is veel te interessant en nodig, om die in de comments te blijven voeren. Ik schrijf er straks dus een nieuwe postje over!

To be continued …

Vorige week poste ik hier een tekstje over een cursus Dovencultuur van Fevlado-Diversus waar ik naartoe was geweest. Wat ik stiekem een beetje gehoopt had, vitamin is gebeurd. Er kwam een hele discussie op gang.

Die discussie draaide het meest rond het fameuze “cultureel erfgoed” van de Vlaamse Dovengemeenschap. Er werd geopperd dat het toch wel erg is dat de Dove deelnemers aan die cursus oude modellen van hoorapparaten, visit this lichtbellen en trilwekkers beschouwden als cultureel erfgoed. “Waar is de trots?”, drug vroeg men zich af.

Iemand anders stelde dan weer dat zoiets wél kan gezien worden als Dovencultuur, omdat die laatste een minderheidscultuur is, en dus sterk beïnvloed werd en wordt door de horende meerderheid. Hulpmiddelen als cultureel erfgoed kunnen dan gezien worden in het kader van de plaats die we als minderheid binnen een horende wereld innemen.

Daarop werd dan vol ironie voorgesteld dat we dan maar ineens de nazihelmen en oorlogsgranaten moesten bovenhalen als het gaat over Vlaams cultureel erfgoed. Dat dat misschien wel bij dat erfgoed hoort, maar dat het niet iets is waar we ons op willen focussen. Dat het veel breder is dan dat. En dat de Dove mensen in de cursus de geschiedenis vòòr de oorlog zouden moeten kennen en ook zicht zouden moeten hebben op hoe vrede eruitziet.

En toen waren ze gevallen, de grote woorden: “oorlog” en “vrede”. En ik weet niet of het zo bedoeld werd, maar ik moest daarbij onmiddellijk denken aan Paddy’s ‘peace time’ en ‘war time’.

Ik moet toegeven, ik heb mijn tekstje vorige week bewust neutraal proberen te houden, maar ook ik was erg verschoten tijdens de cursus vorige week. Ook ik zat met open mond te kijken: “Hoe is het mogelijk?” Ik dacht bijna dat het een grap was, hoorapparaten zien als cultureel erfgoed. En ondanks de uitleg van Bram, bleef ook ik na de les nog met veel vragen zitten. Vandaar m’n tekstje.

Vandaag had ik het met een collega nog over die “oorlogstijd” en “vredestijd”. Men vond dat wel straffe woorden, en vroeg zich af of dat bij horende mensen niet te hard zou overkomen. “Oorlog” impliceert immers andere mensen bewust kwaad willen doen, en de vraag kan gesteld worden of dat hier wel het geval is.

Maar “oorlog” moet hier volgens mij echter meer begrepen worden als: we moeten ons continu verdedigen tegen en reageren op bedreigingen van buitenaf. We moeten bijna vechten voor ons bestaansrecht. En eigenlijk zijn we al in “oorlogstijd” sinds het congres van Milaan. De meeste deelnemers aan de cursus Dovencultuur zijn opgegroeid in “oorlogstijd”, onder een streng oraal regime, en wanneer ze hoorapparaten zien als cultureel erfgoed stellen ze zich daar misschien niet eens vragen bij. Wat niet wegneemt dat wij dat daarom ook niet moeten doen.

En ja, er zijn meer cursussen Dovencultuur nodig, en meer cursussen Deaf Empowerment. De cursus Dovencultuur die ik op dit moment ontwikkel voor de Universiteit Antwerpen, is opnieuw bedoeld voor horenden. Soms werkt dat heel frustrerend.

Ik verbaas me er elke dag over hoeveel er hier nog gewerkt moet worden aan bewustmaking. Een voorbeeld. Tijdens diezelfde bewuste cursus ging het over analyse van tekstmateriaal (het onderzoek van Liesje). Er was één tekst bij, in zeer mooi vloeiend Frans, geschreven door een Dove persoon zelf. De cursisten wilden bijna niet geloven dat dat kon, ze waren ervan overtuigd dat die persoon wel horend moest zijn, “want Doven kunnen niet mooi schrijven”.
Dan moet je hen eigenlijk met alle moeite van de wereld uitleggen dat vòòr 1880 (het congres van Milaan) het vaak horenden waren die bij Doven kwamen aankloppen omdat ze niet verstonden wat er in de krant stond, en niet andersom. Dat er in Parijs rond 1830 grote banketten georganiseerd werden waar veel Dove redenaars aanwezig waren, kunstenaars, en filosofen. Dat het ooit anders is geweest. En het misschien hopelijk opnieuw terug zo kan worden (en ja zelfs beter, want iedereen is het er wel over eens dat die “Golden Times” van vòòr 1880 ook niet teveel overdreven moeten worden).

Als we ons langer in “vredestijd” hadden bevonden, had ons idee van cultureel erfgoed er misschien helemaal anders uitgezien…

47 thoughts on “Oorlog en vrede

  1. Om dit alles is het ook dat ik denk dat het wel belangrijk is om dat onderdrukkingsaspect nooit uit te sluiten van Dovencultuur! Je hebt het visuele aspect waaruit visuele talen gegroeid zijn; maar het gaat verder dan die talen (en ik denk dat Sven het daar misschien niet mee eens is). Het gaat hier om een minderheidsgroepering die ook onderdrukt is in het gebruik van deze talen en ook in hun visueel-zijn (omdat veel dingen auditief gericht zijn in onze maatschappij). En dat heeft gevolgen voor die cultuur; het is niet zozeer dat die cultuur ‘onderdrukt’ wordt maar dat de onderdrukking die cultuur mede vormt (!!!) en daarmee ook het cultureel erfgoed.

    Ik heb zelfs al hier en daar gelezen; dat mensen die zich niet onderdrukt voelen in hun visuele taligheid; ook minder de neiging hebben om een eigen cultuur (en zodus ook erfgoed) te benadrukken! (martha’s vineyard, ban khor, andere kleine gemeenschappen met veel doven en bilinguale horenden,…)

    En idd; zoals je zegt; men is zich daar niet eens van bewust. En dat zou dus wèl moeten. Ik kan geloven dat het wringt om les te geven aan alleen horenden. Er zouden meer van die cursussen moeten georganiseerd worden voor doven, op verschillende niveaus, en ook voor horende ouders van dove kinderen, … wie er maar geïnteresseerd kan zijn. Enfin natuurlijk weet ik wel dat dat zo eenvoudig niet is (wie gaat die lessen geven bv… wie gaat dat betalen etc.) maar het is ècht wel een noodzaak dat zowel de doven zelf als de buitenwereld meer en vooral ook betere informatie krijgt!

  2. Maartje, dat heb je mooi verwoord.
    Ik wil er wel even bij zeggen dat ik sinds ik oorlog gebruiukte in mijn tekstje steeds gedacht heb dat ik vast beter het woord “bezetting” had gebruikt. Want de oorlog was eigenlijk in milaan, en sinds de bezetting zijn er veelal de mensen die eronder gebukt gaan, en slechts enkelen die bij het verzet zitten.
    Het verzet wordt wel gesubsidieerd door de dovenwereld. Ik vind er de gelijkenis toch mooi opgaan. En ne keer dat we de oorlog winnen, dan gaan we overal “Wir haben es nicht gewusst” horen 🙂
    cfr: “Oorlog impliceert immers andere mensen bewust kwaad willen doen, en de vraag kan gesteld worden of dat hier wel het geval is.”
    De dokters zijn de soldaten, zij zijn zich min of meer bewust, het geld telt.
    De bevolking onder het regime, de horenden, zijn zich inderdaad niet bewust, ze worden gemanipuleerd.

    Amai, straffe kost 😀

  3. Misschien raar van mij. Maar als je in een Joods museum komt, dan liggen daar volgens mij toch ook davidssterren?
    Evenzo maken hoortoestellen deel uit van de dovencultuur: ze zijn een symbool van opgelegde integratie en herinneren aan opgroeien als kind met mankement.
    Je kunt bij cultuur niet bepalen wat je er wel bij wil laten horen en wat niet. Maar ik ben het er mee eens: het is treurig als men alleen maar die symbolen van onderdrukking als cultureel erfgoed ziet. In plaats van foto’s van schoolklassen, prijzen bij sportieve wedstrijden, enzovoort.

  4. @Sven, om te beginnen: ik ben het niet eens met jouw zin: “De dokters zijn de soldaten, zij zijn zich min of meer bewust, het geld telt”. Je gaat me niet vertellen dat de eerste reactie bij de grote meerderheid van de artsen er één is van “ah, dit kan geld opbrengen!”… de artsen geloven wel degelijk in het CI als een remedie, als een (gedeeltelijke) “oplossing” van het “probleem” van het doofzijn. Dat gaat veel dieper dan commerciële redenen, en zo zie je dan dat het kan voorkomen dat mensen ook bij CI irrationele weerstanden kunnen opbouwen tegen zaken die deze “vooruitgang” bedreigen.
    @Corrie/Maartje: ik ben het met Corrie eens dat je niet kan bepalen wat er al dan niet tot het cultureel erfgoed van een groep behoort. In zekere zin kan je zeggen dat alles, maar dan ook alles, deel uitmaakt van een cultuur, want alles wat we hebben, wordt door mensen geschapen. En wat geschapen wordt, is per definitie cultureel. Al die hoorapparaten, CI’s, audiometrische toestellen etc zijn dus wel degelijk cultureel, maar (net zoals Corrie zegt) voor een aantal Doven en hun sympathisanten kan het inderdaad beschouwd worden als “een symbool van opgelegde integratie”).

  5. Hoi Sven,

    Vanuit het kind is het geen mankement. Maar het kind gaat wel steeds meer ervaren van: ojee, ik heb een mankement. Het gaat dan om het beeld dat het kind wordt opgelegd vanuit de buitenwereld en dat begint zodra de diagnose gesteld is. Dat heeft zijn uitwerking, in identiteitsvorming en beeldvorming. Van zichzelf en van de buitenwereld. Die epistemologie waar Ladd het over heeft.
    Daarmee kom je terug bij wat Annelies zegt: wie zich niet belemmerd voelt, voelt zich ook niet onderdrukt. Ik denk toch dat dit een belangrijk punt is wat zij noemt. Is Dovencultuur nog steeds een counterculture? En is die cultuur sterker waar meer onderdrukking ervaren wordt?
    Zelf denk ik: er is Dovencultuur. Maar er is veel variatie in beleving en symboliek van Dovencultuur bij diverse groepen binnen die cultuur. Die weer samenhangen met hoe eenieder is opgegroeid.
    Nouja. In ieder geval een goede discussie hier, levert veel stof tot denken. Dank! 🙂

  6. @Bart: ik neem mijn woorden voorlopig terug, het was eerder schertsend bedoeld.
    Ik heb er zelf geen goed idee van waar ikzelf de dokters zou plaatsen, maar er wordt door enkelen, in het bijzonder door de Frontrunners en Ladd, over genocide gesproken.

    Laat mij nog even de tijd om hier een vast standpunt over in te nemen 🙂
    Bedankt om mij tot nadenken te stemmen!

  7. als je het boek ‘Grenzen aan genezen’ van Stuart Blume leest kan men zich al een wat beter beeld vormen van de plaats van de dokters; vind ik

  8. Annelies, helaas heb ik dat boek niet gelezen, welk standpunt wordt daarin genomen?

    @Bart; Ik heb er eens over nagedacht, en ik zeg het nu luidop, de dokters zijn de soldaten, aangedreven door een grote geldmachine. (idd iets genuanceerder).
    De grote voorvechters van het oralisme zijn niet de ouders, niet de doven (tenzij ze gebrainwashed werden zoals ik toentertijds), maar de dokters.
    Ze zeggen eigenlijk: Oh uw kind is joods, dat gaan we aanpakken, dat kwaad roeien we wel even uit voor u. (vervang het woord joods door doof).
    De ouder, verward door het doofzijn van het kind krijgt daardoor een complex (“oei het is een kwaad?”) en die schaamte wordt de hele opvoeding lang op het kind en de maatschappij uitgestraald. De hele opvoeding lang, omdat het kwaad nooit 100% uitgeroeid raakt.
    De dove of slechthorende verandert in een mislukt product van het medische leger, en dat mislukte straalt zich overal af (studies, werk, sociaal, …)
    Het is echter niet het product dat mislukt is, maar wel het medische leger. Toch worden zij gedreven op een financiele mallemolen, gesteund door de politiek. Gratis implantaten, het wordt van de daken geschreeuwd. Of het nu goed of minder goed gebeurt, maakt niet uit, de overheid stort toch mooi even 25.000 euro door.
    Als het financiele aspect, ondanks de ethische code van de dokters, niet meespeelt, waarom roepen dokters dan niet van de daken dat hun methode niet zo geweldig is als het wel lijkt?
    Op deze aardkluit van wel 5 milliard mensen, moet er toch ergens 1 dokter rondlopen die al van gebarentaal heeft gehoord? Toch lijken ze het zwijggeld te verkiezen en doelgericht voort te marcheren op de tonen van Oralf Ismer… “Die Freiheit stand auf ins Klinik und morgen gehört ihr die Welt.”

  9. Ben het hier niet helemaal mee eens en zal volgende week reageren (met dat boek als achtergrond).

  10. Mag ik mij als horende in deze interessante discussie mengen of hebben jullie liever dat ik mij afzijdig hou?

  11. @ Edwin: deze blog staat open voor iedereen, doof en horend, en iedereen kan zich dus ook mengen in om het even welke discussie. Laat je dus maar volledig gaan! 🙂

  12. Misschien mezelf eerst even kort voorstellen. Ik ben horende vader van een zwaar slechthorend zoontje (11 jaar) dat school loopt in Spermalie. Ik ben zelf ooit nog tot in het vierde jaar tolk VGT geraakt maar ben dan – om allerhande redenen – gestopt. Mijn praktische kennis van VGT is sindsdien fel achteruit gegaan, wat ik aan theoretische achtergrond meekreeg is me wel bijgebleven. VGT heeft me hoe dan ook sinds de geboorte van mijn zoon (tot dan had ik geen enkele band met de wereld van de doven) altijd behoorlijk geïnteresseerd.

    Ik volg sinds geruime tijd als ‘stille’ bezoeker deze blog en vind ze steeds maar interessanter worden. Soms ben ik het volledig oneens met wat ik lees, soms ben ik het volledig eens, doorgaans ligt ‘mijn waarheid’ ergens in het midden.

    Genoeg over mezelf!

    @sven: Ik volg jouw ‘blogsels’ altijd met veel interesse, ze zijn doorgaans nogal ‘cru’ en soms wat extreem maar net daardoor zetten ze een mens aan tot denken – blijven doen dus!

    Ik ben het evenwel volledig oneens met je standpunt over de positie van dokters in ‘de oorlog’.

    Dokters zien mensen als een complexe biochemische machine (en jammer genoeg is dat ook slechts wat we zijn denk ik – al had ik dat liever anders gezien, maar dat leidt ons tot een andere discussie) waaraan iets kan haperen. Ik ben er 100% van overtuigd dat geen enkele dokter doofheid als een ‘kwaad’ ziet, maar eerder als een ‘mankement’ of een ‘gebrek’ aan deze machine. Strikt biologisch gezien is een mens een wezen dat gemaakt is om te horen en dat willen ze dus hersteld zien.

    Ik heb ook nog geen enkele horende ouder van een doof kind ontmoet (en ik ken er wel wat) die de doofheid van zijn kind als ‘een uit te roeien kwaad’ ervaart, schaamte komt ook minder en minder voor (da’s meer iets van het verleden), wel veel verdriet en bovenal zeer vaak schrijnende onwetendheid.

    Het woord ‘kwaad’ dat je aanhaalt is volgens mij dan ook volkomen verkeerd gekozen en wat demagogisch.

    Het is ook niet correct om aan te nemen dat iedere dokter alleen maar door geld gedreven wordt, dat is bij geen enkel beroep het geval, dokters zijn ook maar mensen, veralgemeningen zijn overal en altijd verkeerd.

    Dokters roepen doorgaans nooit van de daken dat een bepaalde methode niet zo geweldig is als ze wel lijkt, dat hoort niet bij hun cultuur. Mijn eigen zoon komt in aanmerking voor een implantaat, tot op vandaag hebben wij nog niet beslist als dat implanteren zal doorgaan of niet – vooral gezien het feit dat hij reeds 11 jaar is. Maar door dat feit heb ik wel al geprobeerd om wat feiten rond implantatie bij jonge kinderen te verzamelen. Probleem hierbij is dat de resultaten nog niet voldoende in kaart kunnen worden gebracht omdat het implanteren van zeer jonge kinderen nog niet zo lang gebeurt. We kunnen dus met andere woorden eigenlijk niet met stellige zekerheid zeggen dat ‘de methode niet zo geweldig is’.

    Mijn enige ervaring met jong geïmplanteerde kinderen (voor wat die ervaring waard is, het gaat over een drietal kinderen) is echter behoorlijk positief en verrassend. Zelf zou ik er, opnieuw jonge vader van een doof kind zijnde, niet langer over aarzelen op jonge leeftijd laten implanteren.

    Ik besef terdege dat je hiermee van een doof kind geen horend kind maakt – en dat mag ook nooit de bedoeling zijn (en hier gaat de medische wereld met zijn informatie vaak hard uit de bocht) – en ik zou alleen maar sterk blijven hopen dat gebarentaal ooit een belangrijk deel van zijn/haar schoolopleiding wordt.

    Maar ik denk wel dat je met een implantaat, zeker gezien de harde realiteit van huidige onderwijsmethodes en –mogelijkheden voor heel wat dove kinderen, de kans op een betere algemene ontwikkeling doet toenemen en ik vind dat iedere kans daartoe moet gegrepen worden. Geef die kinderen vanaf jonge leeftijd ook een groot aanbod van Dovencultuur en VGT en je zal een nieuwe generatie Doven zien opstaan!

    Ik zou nog verschrikkelijk veel willen schrijven, ik vind mijn betoog zo onvolledig als ik het nalees, maar het lijkt me genoeg voor één reactie, de rest kan ik later wel eens kwijt.
    Shoot!

  13. Edwin, laat me eerst voor de zekerheid zeggen dat wat ik “luidop” zei, wel geinterpreteerd moet worden binnen het verhaaltje dat zich hier aan het opbouwen is (peacetime – wartime), maar ik zie ergens wel degelijk parallellen. Dat ga je merken aan mijn antwoord op je reactie.
    Anderzijds moet ik er ook bijvertellen dat ik het zwart-wit perspectief inneem van ‘oraal versus gebarentaal’. Ook dat licht ik toe.

    Ik vind het knap en moedig van jou dat je reageert, het is niet makkelijk voor een ouder, die feitelijk tussen twee vuren staat en tegelijk de beste keuzes voor (en ook in de plaats van) zijn kind moet maken. Ik heb met u te doen!
    Ik vind het zeer prettig om te vernemen dat u VGT geleerd heeft en uw kind steunt in de dovencultuur!

    Goed, hier komen mijn shoots…

    Ik volg jouw standpunt, de mens is een biochemisch wezen, akkoord. En inderdaad, de dokters zien een mankement of een gebrek, wat ik satiristisch het kwaad noemde. Van mij mag overal in de tekst het woord kwaad door gebrek vervangen worden, dat klinkt inderdaad veel beschaafder, maar de waarheid blijft hetzelfde.

    Vanuit andere perspectieven, het perspectief van dovencultuur bijvoorbeeld, is er geen gebrek als men doof is. En vanuit het perspectief van de vleermuis zijn 5 miljard mensen gebrekkig omdat ze geen sonar hebben.
    In de beroepswereld zijn er specialisten en zijn er managers. Specialisten weten heel veel op 1 vlak, maar moeten het afleggen tegen de managers op bijna alle andere vlakken. Hebben ze daarom een gebrek?
    Voor mij zijn doven, blinden, etc specialisten, net omdat ze iets meer (of was het iets minder?) hebben. Ik zie het aldus zeker niet als een gebrek.

    Ik heb niet gezegd dat ouders doofheid als een uit te roeien kwaad zien, ik sprak van de dokters. Sta mij toe om hier mijn satiristische woorden te vervangen en een realistisch beeld op te hangen:
    De dokter constateert doofheid en zegt in feite: uw kind is ongeneeslijk ziek. (het gaat me hier niet om de woordkeuze, maar om de lading.) Stel dat u geen idee heeft van doofheid, u hebt er nog nooit van gehoord, dan reageert u “Oei, is mijn kind ziek?”. En dan bent u natuurlijk verdrietig, want een ziekte is een “kwaad”.
    De dokter kan ook reageren: “U heeft een erg bijzonder kind, het is doof en bevoorrecht om een visueel-georienteerd leven te leiden. Om dit visuele te stimuleren bevelen we u aan om het op te voeden in een gebarentaal.”

    Waar geld is, zijn er mensen. Zo is dat ook met dokters die op de NKO-afdeling werken en met dokters die zich specialiseren in operaties aan het slakkenhuis. Was er daar geen geld, dan hadden ze vast een andere studierichting gevolgd of van job veranderd. Maar goed, ze zijn er, willen carriere maken, en al het andere wat menselijk is. Mogelijke klanten ontvangen ze natuurlijk met open armen, net zoals uw lokale autoverdeler. Net zoals uw autoverdeler niet gaat zeggen: “u pakt beter de fiets, want dat is veel gezonder en trouwens beter voor het milieu en uw figuur”, gaat de dokter u ook niet doorverwijzen naar de lokale dovenclub.
    Net zoals de autoproducenten over massa’s geld bezitten om gelikte reclamefilmpjes te maken over sportieve mannen (misschien wel wielrenners?) die door een pracht van een milieu glijden met blinkend metaal, bezitten de CI-bedrijven over een hele lading om ouders te overtuigen van hun geweldige producten.
    Daarentegen beschikken dovenorganisaties nauwelijks over resources, en dat vind ik zeer jammer. Dit is een gigantische overwinning van het oralisme op het ideaal van de gebarencultuur.
    Steeds meer dove mensen worden geimplanteerd, gesteund door de overheidssubsidies, en steeds minder doven raken in de habitat die dovencultuur is. Dat is heel erg voelbaar op de dag van vandaag, en ook wij hebben nieuwe mensen nodig in onze maatschappij van gebarentaalgebruikers om onze cultuur in stand te houden en een thuis te hebben om terug te komen op onze oude dag. Dit “uitsterven” van de gebarenwereld noemen sommige mensen genocide.

    Voordat ik verder ga, ga ik mezelf even voorstellen. Ik ben van medisch perspectief 90% doof, ben een groot succes voor de dokters, want ik spreek vloeiend nederlands, engels en frans, zonder monotone stem. Met mevrouw aan de bushalte kan ik een klapke slaan over vanalles en nog wat zonder dat ze in de gaten heeft dat er iets aan mijn oren “mankeert”.

    Vandaag gebruik ik gebarentaal. Mijn hoorapparaten doe ik nauwelijks nog aan. Waarom zou ik, ik voel me goed met wie ik ben sinds ik gebarentaal ken. Vroeger moest ik steeds op zoek naar iemand die niet in een groepsgesprek betrokken was, en als ik het geluk had om een 1 op 1 gesprek te hebben, dan moest ik mij steeds zo concentreren op het geluid/lipbeeld, dat grapjes niet grappig meer waren.
    Sinds ik gebarentaal gebruik, weet ik wat mensen achter mijn rug zeggen, volg ik groepsgesprekken, worden grapjes plots erg grappig en gaat mijn sociale levenskwaliteit er erg op vooruit. Ik heb dit heel erg hard nodig gehad om mijn identiteit te vinden. Dit terwijl ik dus volgens de dokters perfect in de horende wereld kan functioneren.

    Goed, je ziet het komen, ik ben een medisch succes, iemand die ze zouden opvoeren op een congres om hun kennis te promoten, maar toch promoot ik liever de uitstervende dovenwereld. Want dit is volgens mij echt nodig voor alle andere dove kinderen die nu met een implant rondlopen en hun identiteit niet vinden. En precies door de grote dreiging van de dokters om deze wereld uit te roeien (onbewust uiteraard), schiet ik met kogels. Het duwt me in een zwart-witte, extremistische visie. Ik ga dus, ondanks enkele voordelen die ik aan het oralisme heb overgehouden, dit zeker niet promoten, want de dovenwereld biedt zoveel meer. Ik heb mijn vrijheid gevonden.

    Maar de dovenwereld heeft zwakke punten, en die hebben we al aangehaald. Al het geld vloeit naar de medische wereld, waarom kan de overheid niet parallel investeren in onze wereld? Voor elke ouder die niet voor een CI kiest 25.000 euro storten aan Fevlado bijvoorbeeld?
    Onderwijs, je zei het zelf, is ook een punt waar hard aan gewerkt moet worden (dovenscholen wordt veelal beheerd vanuit medisch perspectief en de kwaliteit is erg ondermaats), dovencultuur en VGT moeten inderdaad nog heel veel gegeven worden. Helaas, met dit weinige geld en zo weinig mensen die dit vrijwillig kunnen doen is het heel moeilijk.

    Het zou geweldig zijn als we meer mensen zouden kunnen sensibiliseren of zelfs mobiliseren.
    Laat ons nu ook eens, met het budget van de CI-bedrijven, een reclamefilmpje maken die dovencultuur net zo gelikt maken als die vette BMW…
    Onze habitat zou nogal opleven!

  14. @corrie: Ondanks het feit dat gebarentaal nu algemeen wordt aanvaard op straat, voel ik toch veel Vlaamse Doven ‘littekens’ met zich meedragen van het oralisme in hun communicatie in VGT. Sommige gebaren worden vervangen door gesproken woorden bijvoorbeeld. En, zoals ik hierboven in mijn ellenlange post al beschreef, de dovenwereld krimpt, maar dat weet je zelf ook wel. De doven zijn zoek, ze zijn ‘ontvoerd’. Dat vind ik toch ook onderdrukking…

  15. @Edwin:net als je lees ik als ‘stille bezoeker’ de discussies met veel interesse en ben ik blij met je reactie.Eindelijk eens een reactie vanuit een geheel andere invalshoek. Ook ik ben overtuigd dat de artsen vanuit hun wetenschappelijke visie hun patiënten willen helpen.Het zijn tenslotte de ouders die zelf met hun doof kind naar de arts gaan en hen adviseren.Toen ik klein was,merkte mijn moeder dat ik altijd zo stil was. Dus nam ze me mee naar de kinderarts.De diagnose viel erg hard voor haar. Mijn moeder was erg verdrietig maar ook vastberaden om mij de beste kansen te geven. Op aanraden van de kinderarts stuurde ze me naar de school voor dove meisjes in Ukkel. Daar kreeg ik (als meeste doven) een orale opvoeding en kwam ik ook in contact met gebarentaal. Een van de leerkrachten had gemerkt dat ik leergierig was en raadde mijn moeder aan me naar de gewone school te sturen,om zo mijn kansen in de grote maatschappij te verhogen. Ze heeft inderdaad al die adviezen opgevolgd. En ik ben mijn moeder dankbaar dat ze mij toen zoveel mogelijk kansen gaf om me verder te ontwikkelen. Hoe kon ze toen weten dat het niet altijd gemakkelijk was voor een dove om (mentaal of emotioneel) zich staande te houden in de horende maatschappij met zoveel onwetendheid en onbegrip rondom hem/haar? Ik heb wel eens geprobeerd om me te verweren met rake woorden. Pas aan de unief kreeg ik veel meer begrip en steun van mijn medestudenten en de profs.
    Volgens mij is de beste manier voor een doof kind haar/hem een biculturele en bilinguale opvoeding mee te geven zoals Edwin het suggereerde. Zo zal het kind later steviger in haar schoenen staan en voor zichzelf uitmaken welke weg ze wilt inslaan.

  16. @sven:ik heb je reactie achteraf gelezen.Zo bedoel ik nu:je hebt beide werelden gekend en kan prima in beide werelden functioneren.En je hebt je keuze gemaakt…

  17. @christel: Ik ben zeker te vinden voor biculturele en bilanguale waarden, ik denk ook dat iedereen op deze blog daarvoor gaat.
    Het probleem is volgens mij net het tegenovergestelde, dokters bevelen geen biculturele of bilanguale ondersteuning aan. Ze zwijgen er gewoon over en promoten de spraak. En op die manier “vermoorden” ze de dovencultuur. Vandaar noem ik ze de soldaten.

  18. Goed uiteengezet Sven. En het CI-reclamefilmpje waar je op wees is heel illustratief.

    Het is zo, veel doven hebben littekens op hun ziel. En net zovelen hebben het negatieve beeld over hun doofzijn (mankement) geinternaliseerd. Voor velen heeft gesproken taal nog steeds meer status dan gebarentaal. En wie al jong integreert komt niet vanzelf in dovenland.

    Het zijn echter, in mijn optiek, allemaal effecten van een oorzaak: fysiek afwijkend zijn betekent in onze maatschappij nog steeds dat je een ‘mislukt’ mens bent. Je mankeert wat, je bent niet helemaal zoals je had moeten zijn. Hoe schattig, lief, aardig of bijzonder een doof kind ook is: het is niet ‘af’.

    Daar gaat men dan aan prutsen en doen, op zoek naar onderwijsmethode, opvoedingsmethode en artsen gaan met apparaatjes en scalpels aan de slag. Allemaal vanuit goedbedoeld oogpunt: redden wat er nog te redden valt.

    Ik kan met geen mogelijkheid dit benoemen als onderdrukking of uitroeiing. Immers, er is geen vooropgesteld plan om van een gedeelte van de bevolking af te raken. We mogen er zijn, we zijn alleen niet goed zoals we zijn. Ik zou ons eerder vergelijken met vrouwen: die werden ook heel lang als ‘mens van lagere status’ beschouwd. Lichamelijk en geestelijk zwak en simpel bovendien. De feministen waren ook heel fel en hadden het over oorlog, uitroeiing en onderdrukking. Nu, vele jaren en veranderingen later, zien zij zelf dat dit kreten waren in het vuur van de strijd. Ik denk, als wij ons concentreren op het blijven uitdragen van Dovencultuur en gebarentaal, de wonden binnen dovenland verzorgen, actief wervend zoeken naar de geintegreerde doven (en dat zal toch veelal via hun ouders moeten), en actief positief reclame maken (zoals in dat CI-filmpje: gebaren is vrijheid), dat we pas dan het tij kunnen keren. In plaats van onze boosheid te richten op het feit dat het tij er is.

    Soms heb ik het gevoel, en nu heb ik het over Nederland, dat men zoveel bezig is om te schelden op de chauffeur die een ongeluk veroorzaakte, dat ondertussen het slachtoffer van dat ongeluk doodbloedt. Vandaar dat ik een dubbel gevoel heb bij dit soort discussies. Ze zijn heel erg belangrijk en nodig. Maar als men er steeds mee doorgaat en maar blijft herhalen dan werkt het contraproduktief, en werkt het verkokering in de hand.

    Ik ben geboren in dovenland, en sinds ongeveer 1998 zit ik ook in het politiek-actieve deel van dovenland (de elite). In de loop der tijd ben ik wat teleurgesteld geraakt. Die elite kent de gewone man in dovenland vaak niet of nauwelijks, kan er moeilijk mee op 1 golflengte geraken en herhaalt zich bovendien eindeloos in haar theorie-en en antipathie-en. Ik zie weinig groei, en nauwelijks nog een dynamisch proces. We blijven een beetje hangen allemaal, als een vastgelopen video.

    Maar goed. Misschien heb ik wel gewoon een herfstdepressie, de blaadjes vallen massaal voor mijn raam. 🙂

  19. Ik ben zo verschrikkelijk blij met de reacties van Sven, Christel en Corrie. Ik besef dat ik de topic van Maartje’s aanvankelijke post wat verlaat maar ik ben blij dat ik eindelijk eens van gedachten kan wisselen met Dove personen en hun feedback krijg. Mijn VGT kennis is niet groot genoeg om dat vlotjes in gebaren te doen, al tikkend lukt me dat wat beter.

    Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik moest kiezen als ouder. Ik heb ook nooit een keuze gemaakt voor een orale opvoeding of een opvoeding met VGT, ik heb simpelweg voor alles gekozen. Ik ben een uiterst pragmatische mens, geef mij een situatie en ik zoek naar oplossingen die gerealiseerd kunnen worden binnen de mij omringende realiteit. Alle opties moeten open blijven, zo lang mogelijk. Ik wil dat mijn zoon volledig vrij zijn eigen ‘voorrecht’ kan kiezen op het moment dat hij dat wil.

    Ik zie dokters persoonlijk dan ook niet als mensen die mij een manier van denken willen of zullen opdringen. Ik zie ze enkel als een groep van mensen die mij potentieel een deeloplossing kunnen bieden. Ik zie kiezen voor een CI dus ook helemaal niet als kiezen voor het orale kamp, jammer genoeg is dat bij de meeste ouders wel degelijk het geval, dat besef ik maar al te goed. Het is bij die groep van mensen, de ouders, dat jullie positieve reclame – zoals Corrie dat schrijft – over VGT en Dovencultuur moeten brengen. De medische wereld zal je niet kunnen veranderen, de vorderingen op technisch gebied niet kunnen stoppen, je pijlen richten op die wereld heeft dus weinig zin – al begrijp ik waarom je het doet. De grote mentaliteitswijziging zal er via de ouders van dove kinderen moeten komen via een positieve boodschap.

    Het hebben van een kind in een bepaalde situatie dwingt je tot het aanvaarden en omgaan met de realiteit. Ik vind het persoonlijk geen optie om, gezien de huidige mogelijkheden binnen het dovenonderwijs, niet te kiezen voor een CI bij een zeer jong diepdoof kind. Ik vind het persoonlijk ook geen optie om niet te kiezen voor een aanbod van VGT en dovencultuur vanaf zeer jonge leeftijd, CI of geen CI.

    Het onderwijs aan dove kinderen stoelt nog vrijwel volledig op een goede kennis van de Nederlandse taal – feit. Ik vind niet dat je enkel slaagt in het leven als je dokter of advocaat wordt en hoge punten haalt op school, laat dit duidelijk zijn. Ik weet wel dat mensen die zich niet hebben ontwikkelen tot wie ze hadden kunnen zijn zeer gefrustreerd, verbitterd en ongelukkig kunnen zijn. Bij de huidige onderwijsmethodes aan dove kinderen kan je maar beter goed Nederlands kennen, alles wat een CI daaraan kan bijdragen is mooi meegenomen. Niet meer en niet minder.

    Je kan ook niet evenwichtig opgroeien als je nergens bij hoort, je moet een ‘thuis’ hebben – feit. Ik ben ervan doordrongen dat het opgroeien van een doof kind in een puur orale wereld, al kan ik mij als horende helemaal niet inbeelden hoe erg dat wel moet zijn, een zeer groot onrecht is en heel wat littekens op de ziel moet veroorzaken.

    VGT biedt de meeste dove kinderen momenteel weinig binnen hun schoolse opleiding, hoe anders dat ook zou moeten zijn, maar het is zo. Vandaar mijn keuze om alle opties open te houden zolang de realiteit niet de meest ideale realiteit is. Ik ben er trouwens ergens van overtuigd dat geen enkele methode ooit ideaal zal zijn voor de zeer verscheiden groep van slechthorende en dove kinderen, de pragmaticus in mij kiest tot nader order dus voor het totaalaanbod.

    Sven, ik kan alleen maar hopen dat mijn zoon ooit het evenwicht vindt dat jij, veel te laat, hebt gevonden. Jij hebt de voordelen – binnen de realiteit waarin je opgroeide – van de orale opvoeding gehad maar ook de vlijmscherpe nadelen, je hebt pas veel te laat je thuis en je vrijheid gevonden, en dat is een onrecht.

    Ik onthoud zeer graag het volgende citaat uit de post van Corrie: “Ik denk, als wij ons concentreren op het blijven uitdragen van Dovencultuur en gebarentaal, de wonden binnen dovenland verzorgen, actief wervend zoeken naar de geïntegreerde doven (en dat zal toch veelal via hun ouders moeten), en actief positief reclame maken (zoals in dat CI-filmpje: gebaren is vrijheid), dat we pas dan het tij kunnen keren. In plaats van onze boosheid te richten op het feit dat het tij er is.”

    Tijdens de laatste Werelddovendag in Hasselt had ik het geluk aanwezig te zijn bij het panelgesprek ‘Studeren in het buitenland’. Zo’n panelgesprekken zijn zo nodig! We moeten er echter voor zorgen dat we dat buitenland en een diploma hoger onderwijs in een horende school om aan dergelijke studies te kunnen beginnen niet langer nodig hebben. Ik was bijzonder getroffen door de prangende, bijna wanhopige vragen van sommige dove jongeren aan het panel: Kan dit nu nog voor ons of is het voor ons te laat??? Laat er ons voor zorgen dat het zo snel mogelijk voor zoveel mogelijk dove jongeren nooit meer te laat is.

  20. Prachtige discussie!
    Ook ik ben erg blij, dat we het heel erg eens zijn over een punt:

    Sven zei:
    Het zou geweldig zijn als we meer mensen zouden kunnen sensibiliseren of zelfs mobiliseren.
    Laat ons nu ook eens, met het budget van de CI-bedrijven, een reclamefilmpje maken die dovencultuur net zo gelikt maken als die vette BMW…
    Onze habitat zou nogal opleven!

    Corrie zei:
    Ik denk, als wij ons concentreren op het blijven uitdragen van Dovencultuur en gebarentaal, de wonden binnen dovenland verzorgen, actief wervend zoeken naar de geintegreerde doven (en dat zal toch veelal via hun ouders moeten), en actief positief reclame maken (zoals in dat CI-filmpje: gebaren is vrijheid), dat we pas dan het tij kunnen keren.

    Edwin herhaalde dit.

    Dit is nu precies een van mijn grote doelstellingen:
    “De meerderheidscultuur gebarencultuur doen apprecieren”
    Mission statement uit http://www.signfuse.com/nl-vgt/signfuse/text2.htm

    En mijn plan voor een eventueel toekomstig doctoraat is in deze aard:
    “How the National Deaf Association can reach parents of deaf children by means of media”.

    Nu blijkt echter dat er geen geld is in Vlaanderen en omstreken om deze mooie woorden van jullie in daden om te zetten. Iemand enig idee waar we dit kunnen halen?
    Daarom maakt de medische wereld me ook zo kwaad, zij hebben bakken geld, wij hebben niks… Ik kan niet alles gratis maken, ik moet ook ergens van leven.

    En, als we het geld hebben om materiaal te maken over dovencultuur, hoe bereiken we dan de ouders van dove kinderen? Dan liefst nog in het hospitaal, op het zelfde moment als wanneer de dokter het CI probeert te verkopen, want niet alle hoop mag daarop gericht worden. Hoe vroeger ouders alternatieven kennen, hoe beter.

    Dus… waar halen we het geld … en hoe bereiken we de ouders?

  21. @Edwin: In Finland worden dove kinderen volledig in Finse gebarentaal onderwezen. Enkel het vak Fins wordt daadwerkelijk in het Fins onderwezen, vooral gericht op lezen en schrijven, veel minder op spreken. Fins wordt er dan als 2e taal gegeven, niet als 1e taal (finse gebarentaal).
    Ik zie hier in Finland zeer veel Doven aan de universiteit of hogeschool studeren, en de Doven die dat niet doen zijn hier ook bijzonder snugger. Engels of Zweeds lezen en schrijven lijkt hen bijzonder gemakkelijk te vergaan, vergeleken met het Frans of Engels van de Vlaamse doven.

    Het oraal trainen van het Nederlands lijkt de algemene ontwikkeling van Doven bijzonder in de weg te staan. Ik stel mij hier zeer grote vraagtekens bij of het dit allemaal wel waard is. De finse situatie lijkt me er toch erg bovenuit te steken.

  22. Wat een prachtige discussie! Ik wil graag enkele noten toevoegen.

    Over mezelf dus: ik ben zwaar doof, heb een CI gekregen op mijn 17de en ben pas na enkele jaren CI in de dovenwereld terechtgekomen. En nu, amper twee jaar later, ben ik 23 en zit ik in Bristol Deaf Studies bij te studeren, net zoals Maartje gedaan heeft; en ben ik volop VGT en BSL aan het leren. Voor mij is het geen of-of situatie: CI heeft me geholpen vlotter te communiceren in de horende wereld; maar desondanks loopt communicatie nog steeds vaak moeilijk en alleen in gebaren kan ik mij goed uitdrukken, zelfs nu al, nu ik dat nog niet volledig beheers!

    ik ben ook wat je, zoals sven het noemt ‘een succes in de ogen van de medische wereld’. Ik praat goed, heb gestudeerd, kan goede gesprekken voeren met horenden, … maar in mijn ogen is het nog steeds ook een faling: je probeert een doel te bereiken dat je toch nooit volledig kan bereiken, je voelt je beperkt, je voelt je niet compleet;… vorig jaar kreeg ik een studiebeurs van cochlear en werd ik in de media opgevoerd als medisch succes. terwijl ik al kon praten voor mijn CI en CI in wezen niet erg veel veranderd heeft. ik wou het verkrijgen van die beurs net aangrijpen om te benadrukken dat het net GEEN OF OF moet zijn. de media heeft alles verdraaid. daar heb ik erg van afgezien omdat het niet dat is waar ik voor wil staan.

    maar dit terzijde; ik wil even reageren op de dokter-discussie. Edwin en sven ik raad jullie echt ten sterkste aan om het boek van Blume te lezen, ik ben honderd procent zeker dat dat boek helemaal zal aanspreken. Is geschreven door wetenschapssocioloog die zelf ook doof kind heeft. een verslagje van het boek komt nog op mijn eigen blog (wittezwanenzwartezwanen). En vanuit wa tik daaruit geleerd heb wil ik dit ff kwijt: men kan de dokters NIET gelijkstellen met cochlear! Cochlear bestaat uit wetenschappers, de mensen met het geld, de mensen die hun product willen verkopen! Dokters hebben toch een compleet andere achtergrond en doel. En hoe dokters en ouders etc tegenover een CI staat heeft te maken met de politiek in een bep. land. Dus: je hebt de dokters, de wetenschappers, de ouders, de overheid v.e land, de sterkte van de dovenwereld in een land, de geest in een land. Blume zet in zijn boek uiteen hoe al die factoren inspelen op elkaar en leiden tot compleet verschillende situaties in bv nederland, finland en engeland. Zeeeer interessant.

    Sven: 25000 euro aan cochlear OF aan fevlado? Ik snap niet goed hoe je hier nu op komt, het is weer dat eeuwige of-of waar je niets mee opschiet.
    en vergeet niet dat de situatie in finland id wel heel interessant is maar dat vlaanderen en nederland een andere achtergrond hebben (cf blume)

    Voor de rest wil ik mij aansluiten bij Corrie: weg met de probleem-benadering; het laten overheersen van frustratie,… en zoals sven zegt (en zo ook blume benadrukt) is de media daarin super-belangrijk

  23. @annelies:
    “Sven: 25000 euro aan cochlear OF aan fevlado? Ik snap niet goed hoe je hier nu op komt, het is weer dat eeuwige of-of waar je niets mee opschiet.”

    Annelies, voor mij heeft dit niks met “OF OF” te maken.
    Ik wil hiermee aangeven dat de overheid wel de CI steunt, maar niet de deovengemeenschap. Als de Vlaamse overheid 25000 euro klaar heeft staan voor een CI, waarom zou die dit niet kunnen geven aan Fevlado, als een ouder bewust niet voor een CI kiest? Dan wordt dat geld op zijn minst nuttig gebruikt.

    Als de overheid jou zou willen volgen in de EN EN situatie, dan is dat natuurlijk geweldig: voor elke CI ook 25000 euro doorstorten aan Fevlado. Maar dat lijkt me heel wat moeilijker haalbaar dan de OF, want de overheid heeft 25.000 euro voor elke Vlaamse dove in hun budget zitten, geen 50.000 euro.
    Of zou je ook akkoord zijn met het volgende: 12500 euro voor Fevlado EN 12500 euro voor een CI (waarbij de ouders dan zelf nog eens 12500 euro moeten ophoesten voor het CI), want dat laatste is financieel ook haalbaar, gezien het budget dat reeds werd voorberekend voor doofgeborenen/doofgewordenen.

  24. Voor mij heeft dat wel met of of te maken; waarom moet CI tegengesteld zijn aan VGT of diensten fevlado? Kijk naar mij bv; hebben mensen met een CI dan geen band met fevlado? Fevlado is belangrijk voor alle doven en slechthorenden.

    Wat betreft CI: ik vind het niet eerlijk dat bv CI volledig wordt terugbetaald en bv een hoorapparaat en tolken niet. Ik vind ook helemaal niet dat de overheid PER doof kind geld zou moeten storten naar fevlado, wel dat diensten zoals tolken meer beschikbaar worden en dat fevlado in zijn geheel meer subsidies krijgt. Geen pakketten per persoon zoals nu het geval is, maar per situatie, zoals eerder ook door corrie werd gesuggereerd op deze blog. snap je ?

  25. @ alle betrokkenen hier omtrent da €25.000

    Als ik me niet vergis, zei een bepaalde CI-arts dat de INDUSTRIE in CI
    investeert, en niet de overheid. Als ik hier jullie teksten lees, dan is
    het alsof jullie zeker zijn dat het de Vlaamse overheid is die in CI
    investeert, enkel de overheid? Of hoe zit da?
    Voor mij is het nogal altijd niet nodig hoe de financiële circulatie loopt
    rond CI!

  26. ik dacht dat het gewoon zo zat: als er een doof kind wordt geboren wordt er gestimuleerd (aangedrongen?) om het te implanteren. Deze implant kost als ik me niet vergis 25000 euro.

    Dat gaat toch niet over investeren (=ontwikkelen), maar over het ding+de operatie betalen?

  27. Oeps, ik heb hier precies een serieuze fout gemaakt!
    Waar Carolien staat moet mijn naam staan : Sven.

    Ik heb ooit eens voor carolien gepost omdat het haar niet lukte (in rubriek amerika) en blijkbaar heeft mijn browser dat bewaard… Stom!
    Maartje wil je dit aub zo snel mogelijk rechtzetten, het is niet Carolien die daar gepost heeft, maar ik!

    Sorry aan iedereen, ben echt door de grond aan t zakken met die naamsverwarring…

    Antwoord van de technische dienst: Het is aangepast hierboven.

  28. Een gratis implant geven aan elk doof kind, dat is promotie tot en met.
    Daar loopt de industrie gewoon warm op, dat hoeft geen betoog.

    Laat de staat iedere mens een gratis Moto schenken, en de vlaamse moto-industrie zou nogal een opleving kennen. Zeker van het geld waar ze kans opmaken hebben ze er dus alle middelen voor over om te concurreren. De concurrentie wordt dus veroorzaakt door de staat.
    Je zou de koper er nog een gratis reis bij kado doen, want het geld komt toch niet van de koper, maar van de staat. Ja, precies dat maakt het exhubirant volgens mij.

  29. Als ik even ambetant mag zijn :-). Ik vind dat deze discussie wat aan het ontaarden is en niemand nog een stap verder helpt. Vooreerst blijft de CI markt in België een zeer, zeer kleine markt, dus het grote geld wordt hier door de industrie zeker niet verdiend. Verder wordt ook de dovengemeenschap gesubsidieerd vanuit diezelfde overheid, Fevlado is niet zelfbedruipend als ik me niet vergis.

    Het lijkt me dus een discussie zonder positieve uitkomst en feitelijk vind ik persoonlijk het subsidiëren van CI geen slechte zaak gezien het feit dat ik het als hulpmiddel, en dus niet als vervanging van gebarentalen en Dovencultuur en al helemaal niet om dove-kindjes-horend-te-maken (zie mijn vorige posts) relatief hoog inschat.

    Ik besef dat ik me met bovenstaande woorden waarschijnlijk niet bepaald populair maak, maar ik vind dat we de energie, die zeker aanwezig is op deze blog, positief moeten aanwenden.

    Ik denk, neen, ik ben ervan overtuigd dat er heel wat kan gedaan worden met vrij beperkte middelen. Het heeft mij als ouder van een zwaar slechthorend kind enkele jaren gekost vooraleer ik de eerste keer in aanraking kwam met dove mensen en hun cultuur en ik was dan nog een gemotiveerde ouder!

    Pas toen ik de tolkenschool begon te volgen leerde ik Fevlado en Diversus (toen nog Cultuur voor Doven) kennen, daarvoor kende ik deze organisaties niet! De meeste horende ouders van dove kinderen zijn doorgaans minder gemotiveerd dan ik om kennis te maken met die voor hen vreemde wereld en het blijft voor hen dus een grote onbekende, dat moet eerst doorbroken worden. Geef wat kennis en wek de interesse!

    Bijna ieder doof of zwaar slechthorend kind gaat aan het begin van zijn/haar schoolloopbaan naar een dovenschool en ze blijven er ten minste toch een aantal jaar. Dat is, denk ik, de periode bij uitstek om de ouders en de kinderen te laten kennismaken met gebarentaal, Doven en Dovencultuur.

    Ik was daardoor zeer blij dat er een tweetal jaren geleden eindelijk een dove leerkracht kwam werken in de dovenschool waar mijn zoontje school loopt. Eindelijk zouden jonge dove kinderen van horende ouders en hun ouders zelf eens een volwassen dove (rolmodel!) zien, dat alleen al was een breuk met het verleden! Jammer genoeg verdween die dove leerkracht vrij vroeg weer van de school. Gelukkig werkt er ondertussen een Dove opvoeder en komt er een Dove vrouw enkele uren per week naar de secundaire school.

    Hoe dan ook, ik denk dat wanneer Dove personen zoals Maartje, Sven en alle anderen die posten op deze blog, zich zouden kunnen richten in een persoonlijke getuigenis tot deze ouders in een dovenschool, al was het één enkele spreekavond per schooljaar per school, dat op zich reeds heel wat zou kunnen betekenen.
    Geen dure reclamefilmpjes, geen moeilijk te organiseren evenementen. Gewoon een eerlijke getuigenis van een Dove persoon tot de onwetende ouder. Ik ben ervan overtuigd dat de meeste dovenscholen hiervoor zouden open staan en er zelfs enige financiële middelen voor zouden willen vrijmaken. Wat denken jullie?

  30. Ik ben het helemaal eens met Edwin. Ik dacht ook nog:oei,oei,het gaat precies uit de hand lopen met die discussies. Men zou beter al die energie voor iets anders gebruiken. En dat voorstel van Edwin vind ik anders een heel goed idee. En men hoeft zich niet alleen tot de ouders richten,maar ook tot andere mensen,die eerder nog nooit in contact kwamen met doven. Hoe meer mensen met ons kennis maken,des te vlotter hun ‘drempelvrees’ overwonnen wordt en zo ook hun onwetendheid van de baan wordt geveegd!
    Een voorbeeldje: mijn vriendin en ik gingen vorige week naar een literaire avond. Ondanks onze teleurstelling dat er geen tolk aanwezig kon zijn (zelfs het CAB kon ons ook niet helpen!),werd het toch een heel fijne avond. De kennismaking met de jonge schrijvers van buitenlandse origine verliep heel tof:ze schreven de woorden op als we hen niet begrepen,ze lieten ons hun gedichten lezen.Kortom ze deden de moeite om met ons te communiceren.Anderszijds vonden ze onze interesse ook prettig en vroegen ze voor bepaalde woorden hoe ze moesten gebaren! Een van hen kan alvast zijn naam in vingeralfabet spellen.
    Z o zie je maar,als je openstaat voor een ander,zullen ze ook voor je (cultuur) openstaan.En dat hoeft geen cent te kosten!

  31. Weet je Edwin. Door het boek van Blume ben ik gaan beseffen dat horende ouders echt nood hebben aan informatie. Dat wist ik al langer natuurlijk, maar er is een idee gaan groeien: ik dacht eraan dat àls ik volgend jaar in Vlaanderen werk misschien lessen zou kunnen geven aan geinteresseerde ouders, via de dovenscholen. Met lessen bedoel ik dan: een soort aanreiken van het andere perspectief (dat meer culturele, talige) (zonder op te dringen). Gebed in zowel ervaringen als in theoretische perspectieven die ik hier krijg aangeleerd.

  32. En toch vind ik dat je vroeger moet beginnen, als een kind al in een dovenschool zit, is het al vrij laat. Het moet inderdaad duidelijk gemaakt worden aan ouders op het moment dat ze te horen krijgen dat hun kind doof is. Ze moeten alle info en alle mogelijkheden te horen krijgen op hetzelfde moment. Bij ons op school “kasterlinden” proberen wij bilinguaal onderwijs aan te bieden. Vooral met als visie: eerst gebarentaal en dan Nederlands als tweede taal erboven op. Ongeacht of de kinderen Ci hebben of niet, ongeacht hun achtergrond. Ik denk dat we in de basisschool bijna evenveel Dove klasmedewerkers hebben als horende leerkrachten (dove leerkrachten zou natuurlijk nog beter zijn, maar die zijn er helaas NOG niet) We hebben die Dove rolmodellen voltijds op school aanwezig en het zijn er verschillende niet 1 of 2. We proberen ook de kinderen vertrouwd te maken met Fevlado en Cab en met dovenclubs en zo, dus ik denk dat we behoorlijk bezig zijn met wat hier boven af en toe voorgesteld wordt. Alleen, er schrijven zo weinig kinderen in op onze school, de meesten zijn al lang ervan overtuigd dat er TE VEEl gebarentaal gegeven wordt op onze school en dat de kinderen nooit zullen leren spreken op onze school. En dan vraag ik mij af: “waar gaat dat naartoe?”

  33. Wat jammer nu dat jullie steeds weer over die CI vallen, daar gaat het mij echt niet om.
    Waar het mij wel om gaat is dat er wel geld is voor het CI, maar niet voor fevlado en voor doventolken zoals annelies mooi heeft verwoordt.
    Ik heb echt niks, maar dan ook niks tegen het CI, alleen tegen de mentaliteit errond van mooipraterij en van het onevenwicht tussen CI en VGT (zowel financieel als informatief).

    Annelies, wat jij zegt (waarom moet CI tegengesteld zijn aan VGT of diensten fevlado?), dat heb ik nooit beweerd! Loop niet vooruit op vooroordelen, wat jij schrijft, daar vecht ik dus ook voor. Of het financieel nu per persoon of in het geheel moet, dat laat ik in het midden.

    Peet, groot gelijk!

    Wat ik kan besluiten uit de algemene reactie is dat

    – er echt nood is aan meer informatie over VGT en dovencultuur (en volgens mij ook aan centen om dit mogelijk te maken)

    – ik ofwel mezelf zeer slecht uitdruk, ofwel CI door jullie zeer sterk wordt geassocieerd als iets waar je ofwel keihard voor of tegen bent. Ik ben het dus gewoon geen van beiden, mag dat ook?

  34. @edwin, dat laatste vind ik een mooi voorstel, ik doe mee!
    Toch bereiken we daar slechts een klein aantal mensen mee, want de meeste geimplanteerde doven zitten mainstream, kunnen wij hen ooit terugvinden? Misschien via GON?
    Ook vind ik het belangrijk dat jan in de straat wordt geinformeerd over dovencultuur. Zodat iedereen wat meer respect kan tonen.

    Fevlado goed gesubsidieerd? Ik vind van niet, er is nauwelijks een aanbod van professionele dovencultuur en informatie in VGT. Waar zijn de gesubsidieerde theaters, dovennieuws op dvd, dovenmuseum, voltijdse tolken, eigen zendtijd op de VRT, en nog zo veel meer?

    Ik wil dus helemaal niet negatief doen, maar juist nadenken over hoe we dit kunnen bereiken.

  35. @ sven: Ik ben ook helemaal niet voor of tegen CI maar met je vraag over 25000 voor ci of fevlado leek het voor mij gewoon eventjes dat je in of-of termen dacht. Dat dat niet zo bedoeld was van jouw kant; is dan ook weer opgehelderd 🙂

  36. Gewoon een bedenking: als 1000 mensen (op 10 miljoen belgen) geimplanteerd worden, kost dat de staat 1 miljard BEF,-
    Gaat er ergens nog de vergelijking op met de subsidie van Fevlado, dat volgens mij 2500 leden telt ?

    Daar moeten we natuurlijk niet over jammeren, maar iets aan doen!

  37. Ter vergelijking:
    De Finse Fevlado krijgt 8 miljoen euro per jaar, en doet daar geweldige dingen mee. Horende mensen hier staan ook veel meer open voor Doven, in plaats van te beginnen roepen nemen ze zelf het initiatief om het op een stukje papier te schrijven bijvoorbeeld, en soms kennen ze ook het ABC in vingerspelling.

  38. Ja maar weet je, natuurlijk heeft Fevlado meer geld nodig, maar dit alles zit ook in landsgeest he. Finland heeft een geschiedenis van grotere openheid en positieve instelling naar minderheden toe. Iets om naar op te kijken en van bij te leren maar met een beetje meer geld verkrijg je niet hetzelfde in Vlaanderen. Het gaat ook om instelling, politiek,…

  39. Juist! En daar moeten we ons aan optrekken denk ik, de instelling van de in vlaanderen proberen te veranderen ofzo. Met media is veel mogelijk, en ben echt benieuwd wat de invloed van Pascal gaat zijn 🙂

  40. @ Sven: las je het interview dat ik afnam met CI-arts Offeciers? Ik heb hem tijdens dat interview dezelfde vraag voorgeschoteld, namelijk de onevenredige verdeling van budgetten voor de CI-industrie en de dovenfederaties, het cultureel onderzoek, etc. Hij heeft mij onmiddellijk gecorrigeerd en gezegd dat het fout is die twee geldbronnen te vergelijken. Ik zeg niet dat ik ermee akkoord ben, maar het houdt steek. Het CI wordt gefinancierd vanuit de privé, Fevlado et al. moeten voor subsidies aankloppen bij de overheid. En ik ben het eens met Annelies dat je ook niet zomaar Fevlado en FAD kan vergelijken, omdat de mentaliteit in Finland heel anders is. Maar ik ben het dan weer wel eens met je dat er door mentaliteitsverandering al veel kan gebeuren.

  41. Helaas heb ik het niet kunnen lezen, maar binnenkort ben ik weer in het land. Ik zal de stoelen en de tafel bij aankomst omver lopen om dat artikeltje in een ruk te kunnen verslinden 😀

    Ik vind dat er niets fout is met de vergelijking, hoe de mentaliteit in Belgie ook is, we mogen ons er echt niet bij neerleggen dat Fevlado financieel moet onderdoen. Dat afdoen als ‘we zijn Finland niet’ vind ik een fatalistische kijk.
    Dat is hetzelfde als beweren dat het homo-huwelijk er in Amerika nooit zal komen.

    Het CI krijgt volgens mij ook subsidies van de overheid, namelijk 25.000 euro per implant. Als ze daar ook nog eens prive-financies bij krijgen, dan is dat wel heel erg mooi meegenomen voor hen.
    Ik vind aldus dat je de overheidssubsidies wel mag vergelijken.

  42. @ Sven: je mag me van veel beschuldigen, maar niet van fatalisme 🙂 Ik bedoel gewoon dat geld niet zaligmakend is, dat het niet alles is. Met geld alleen zijn we niets, er moet ook een mentaliteitsverandering komen. En wat ik wou zeggen is dat die er in Finland blijkbaar al (meer) is. Ik nodig je vriendelijk uit om eens stage te komen doen bij de belangenverdediging van Fevlado. Dan kan je zien hoe er elke dag tegen die mentaliteit moet opgebokst worden. Wat niet wil zeggen dat geld wel handig kan zijn om die mentaliteitsverandering op één of anderen manier te ondersteunen.

  43. @maartje: Ik had begrepen dat je bedoelde dat we de vlaamse mentaliteit moesten laten voor wat het is. Dat heb ik dus blijkbaar verkeerd geinterpreteerd.

  44. Ik bedoel in dit regeltje:
    “En ik ben het eens met Annelies dat je ook niet zomaar Fevlado en FAD kan vergelijken, omdat de mentaliteit in Finland heel anders is.”

    Daarna zeg je duidelijk het omgekeerde. Ik verwar (of vermeng) het dus eigenlijk een beetje met wat annelies geschreven heeft, sorry.

    Hoedanook, ik heb het gevoel dat tussen onze (ons allemaal) discussies door iedereen wel ongeveer hetzelfde idee heeft, maar het anders uitdrukt, of verder/minder ver reikt.

    Als we beginnen bij mentaliteitsverandering, kunnen we misschien discussieren over hoe we dit kunnen behalen?
    Ook hoe we onze dovencultuur tot een professioneel niveau kunnen tillen en Doven in het algemeen kunnen stimuleren om in hun gebarentaal te groeien en daarmee iets professioneel te doen? Dat vind ikzelf toch erg belangrijk, ook als signaal naar de buitenwereld toe.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s