Mens erger je niet/wel

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, infertility
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, decease
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, infertility
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, decease
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, ask besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, infertility
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, decease
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, ask besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, viagra 100mg
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, infertility
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, decease
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, ask besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, viagra 100mg
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, cialis 40mg
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, infertility
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, decease
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, ask besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, viagra 100mg
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, cialis 40mg
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, grip
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, what is ed
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, stomach
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, look
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had en de deur had toegedaan.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, Breast
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin het feit dat God beloofd heeft dat hij alles zal oplossen, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, decease
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, troche
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte, zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, infertility
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, decease
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, ask besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij steeds ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, viagra 100mg
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, illness besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, cialis 40mg
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, ik en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend naar de scène.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, grip
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, what is ed
tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent (en beseft dat het te laat is) kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

IMG_0681

De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, shop
besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Dat ze aan elke deur gaan aanbellen ok, dan heb je gewoon pech, maar ze weten exact waar er dove mensen wonen en bellen daar aan. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Ik heb nog al getuigen van Jehova aan de deur gehad maar die konden geen VGT en dan kan je gewoon zeggen “sorry ik versta je niet” en de deur vriendelijk dichtdoen. Vaak proberen ze dan toch nog een keer (het zijn volhardende mensen blijkbaar!) maar uiteindelijk geven ze het op. Maar bij deze mensen die VG… Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

Schermafbeelding 2010-10-06 om 21.32.55

Ken je het nog, prosthesis dat spelletje? Mens erger je niet? Heb het vroeger vaak gespeeld toen ik klein was. Vandaag, zoveel jaren later, vroeg ik me af wat ik moest doen: me ergeren of niet.

Vanmorgen was er veel ophef op Facebook en in mijn Fevlado mail inbox over het filmpje met de verborgen camera van VT4: “Hoe leg ik de weg uit aan een doofstomme“.

De reacties op Facebook waren heel verschillend. Van “VT4 beledigt en vernedert ons!” en “VT4 is schuldig aan audisme!”, “het is totaal niet grappig!” tot “hang niet de censuurpaus uit”, “ik vind de grap wel geslaagd” en “er mag al eens gelachen worden, ze lachen tenslotte met iedereen”.

Anderen zeiden “de actrice is horend en doet alsof ze doof is, dat kan niet. Beter een dove persoon zelf dit laten doen”. Ik denk eerlijk gezegd (en dat zeg ik zonder mijn Fevlado-pet op!) dat VT4 best wel weet dat doven niet achterlijk en traag van begrip zijn, maar omwille van de verborgen camera alles hier is uitvergroot en er meer sprake is van een parodie. Stel dat een dove persoon dit gedaan had: dan was er niks om mee te lachen, tenzij misschien met de horende mensen dan die zich met handen en voeten duidelijk maken. Dan kan je je afvragen wat daar grappig aan is. Misschien vinden veel horende mensen die niets weten van gebarentaal dit grappig? Dit zegt vooral veel over hoe VT4 kijkt naar je op een ander manier dan auditief uitdrukken. “Kijk iemand toont de weg met zijn handen, hoe komisch!!” Daar doen ze op zich nog niks fout mee, het is eerder kinderachtig.

Langs de andere kant viel het me op hoeveel (vooral jonge) mensen zeiden “och dat maakt toch niks uit om een brief te sturen, daar luistert toch niemand naar”, en “we kunnen zoveel als we willen laten weten dat we niet akkoord zijn, er is toch niemand die zich daar iets van aantrekt”. Dat vond ik wel allemaal heel pessimistisch. Is de jonge generatie dan zo gelaten, zo “I don’t care”?

Fevlado-pet terug op

Langs de andere kant vind ik wel dat een belangenorganisatie als Fevlado een brief mag sturen naar VT4 hierover. Dat is ook gebeurd, verschijnt morgen denk ik op de website van Fevlado. Het is en blijft foute beeldvorming, verborgen camera of niet. Als ze zulk een grap uithalen met zwarte mensen hebben ze gegarandeerd het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding aan hun been, en een officiële klacht wegens racisme. Dus voor de beeldvorming doet dit echt geen goed, los van het humoristische aspect.

Het is en blijft heel dubbel. Moeten we ons ergeren en dat ook tonen (maar dan het risico lopen dat mensen denken: daar zijn ze weer, de klagers) of moeten we tonen wat we wél zijn/kunnen/willen. Maar daar moeten we dan ook wel de kans toe krijgen! De sensibilisatiecampagne rond WDD was daar een heel mooi voorbeeld van. Mogen er nog komen.

4 thoughts on “Mens erger je niet/wel

  1. Volgens mij was het grappig geweest als een Dove acteur of actrice dit had gedaan, met zelfspot (dus net zo onnozel kijkend), omdat het publiek dan weet (intro) dat een dove mens heus niet zo is, en ook zelfrelativerend kan zijn. Dat zelfrelativerende maakt ook dat het publiek zich niet geremd voelt om te lachen, en als gevolg ontstaat er sympathie van het kijkend publiek voor de dove medemens.

  2. Het voorbeeld van Villa Thilt, of zoiets, met een dove acteur en Frans Bauer in een verborgen camera kwam ook veel beter over bij het dove publiek. Maar ja …

  3. Ik heb dezelfd mening als Sven, wat ik wel vooral jammer vindt is dat het niet ondertiteld is, vooral omdat sommige mensen in het engels beginnen te praten of dingen zeggen… Ik heb geluk gehad dat mijn vriend sommige dingen vertaalde als ik het niet verstond en persoonlijk kon ik ermee lachen omdat ik het bekijk uit de versie van het is een verborgen cameragrap maar ik had het véél liever een dove persoon zien doen omdat zijn mimiek en uitdrukkingen dan nog beter kunnen zijn…

    Ik persoonlijk vind deze video niet echt belachelijk makend omdat ik toch hoop langs ene kant dat de mensen bewust zijn dat doven niet zo zijn, alsook in de film begint de actrice plots te praten en sommige mensen reageren… ma gij kunt praten… dus is het wel duidelijk naar het publiek van VT4 toe… maar het ligt dubbel…

    Over de klacht… ik wil gerust klagen aan VT4 om het woord doofstom niet meer te gebruiken maar klagen over de video zelf vind ik persoonlijk een beetje overdreven… in Benidorm Bastards of andere verborgen cameragrappen doen ze net hetzelfde met een blinde… klagen de blinden daarom ook… ik denk het niet…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s